การที่ฉันมีชีวิตอยู่ทุกวันนี้เพียงเพราะ ว่าฉันอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้คนทั่วไปได้เห็นโดยเฉพาะครอบครัวของฉัน ว่าฉันก็ทำได้ไม่แตกต่างจากคน ปกติทั่วไปค่ะ มีคำถามตอนที่ฉันเรียน คนพิการมีค่าแค่ใหน ? ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกว่าฉันมีค่าแค่ใหนฉันทำอะรัยได้บ้าง แต่ตอนนี้ฉันรู้ตัวเองดี ว่าฉันมีค่าทึ่สุดสำหรับ อย่างน้อยก็คนสองคนแล้วแหละค่ะ นั้นก็๋คือ แม่ของฉัน แล้วก็ลูกชายของฉันเอง สิ่งที่ฉันต้องทำต่อไปก็คือ ความฝันค่ะ ทุกคนก็ต้องมีฝันกันทั้งนั้น ไม่มีใครปฎิเศษไม่ได้หรอกค่ะว่าไม่มีความฝัน เราทุกคนต้องมีเป้าหมายในชีวิตที่แน่ชัดค่ะ ถึงจะดำรงณ์ชีวิตอยู่ได้อย่างไม่ย้อท้อและรู้สึกเหน็ดเหนื่อย สิ่งที่ฉันต้องทำต่อไป ฉันต้องทำงานค่ะ ฉันมีสิ่ง
ที่ฉันรู้ตัวดีว่าจะต้องรับผิดชอบมากมาย เพราะมันคือน่าที่ ที่ฉันต้องรับมาอย่างปฎิเศษไม่ได้ บางทีน่าที่ก็ย้อม มาก่อนความไม่ชอบ ไม่อยากทำเสมอค่ะ ฉันไม่ชอบไม่อยากทำ สิ่งนี้สิ่งที่ฉันกำลังเป็นอยู่และเจ๊าะเจอทุกวัน แต่มันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้นี้ค่ะ ตอนนีทำได้เพียงแค่ว่าทำให้มันดีที่สุด และค้นหาตัวเองให้พบ บางทีในวันข้างน่าสิ่งดีๆ และโอกาสดีๆ อาจจะรอฉันหรือทุกคนอยู่ก็ได้ค่ะ สู้ๆ กันต่อไปน่ะค่ะ ทุกๆท่าน